You are currently viewing RUDI PROTRUDI: Μαθήματα Beatlemanias, παντοκρατορίας του προπάτορα Chuck Berry, της αρχοντιάς του Screamin’ Jay Hawkins και της πατροπαράδοτης εξάσκησης πάνω στην εξάχορδη Θεά

RUDI PROTRUDI: Μαθήματα Beatlemanias, παντοκρατορίας του προπάτορα Chuck Berry, της αρχοντιάς του Screamin’ Jay Hawkins και της πατροπαράδοτης εξάσκησης πάνω στην εξάχορδη Θεά

Ούτε ένας μήνας δεν απομένει πλέον που θα ξαναζήσουμε κείνο το ξέφρενο πανηγύρι ανεμελιάς που ανέκαθεν οι Fuzztones προσφέρουν από σκηνής. Κείνον τον απαραίτητο «παλιμπαιδισμό» που, σαν φάρμακο, υγιαίνει την ταλαίπωρη ψυχή μας.
Με αφορμή λοιπόν την επερχόμενη συναυλία του θεόρατου Rudi και της παρέας του την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου στο «Κύτταρο», τούτη η τηλεφωνική συνομιλία μας πάει πίσω-μπρος. Εκεί που ξεκίνησαν όλα, εδώ που ο άσβεστος γκαραζοπάνκης μετρά εβδομήντα χρόνια χοροπηδήματος!

Συνέντευξη: Χρήστος Κισατζεκιάν

Να’σαι καλά για τούτη τη “συνέλευση” Rudi. Ή μήπως να πω να’σαι καλά Glenn?

(γελά) Όχι, καλά το λες, Rudi. Πάνε πενηνταβάλε  χρόνια που έχει να με φωνάξει κάποιος με το όνομά μου!

Λογικό και επόμενο. Για πες μας λοιπόν αν θες πώς προέκυψε τούτο το καλλιτεχνικό σου ψευδώνυμο…

Βεβαίως. Είχα ένα φίλο που είχε για κατοικίδιο έναν χαμαιλέοντα. Ξέρεις, τη σαύρα. Κάθε φορά λοιπόν που ο χαμαιλέοντας αυτός «ενθουσιαζόταν» από κάποιο εξωτερικό ερέθισμα, είχε κάτι σαν μια «πόρτα» που έβγαινε από το λαιμό του, κάτω από το πιγούνι του. Ένα κόκκινο πτερύγιο για να το πω σωστότερα που ξεδιπλωνόταν όταν κάτι τον ερέθιζε. Εξαιτίας αυτής λοιπόν της κόκκινης «προεξοχής», τον βάπτισε Rudi Protrudi, ένα παρατσούκλι που όμως βασικά ήταν μια…παράφραση/παραλλαγή ενός υπαρκτού χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων της δεκαετίας του ’50 που ονομαζόταν Rootie Kazootie! Όταν λοιπόν μου εξιστόρησε τα παραπάνω, μου φάνηκαν τόσο διασκεδαστικά που σκέφτηκα πως το ψευδώνυμο του χαμαιλέοντα ήταν ιδανικό για μένα, και μάλιστα ειδικά για τη μπάντα στην οποία ήμουν τότε μέλος, αφού πραγματικά ήταν εντελώς εφηβικής φύσεως! Ούτως ή άλλως, όλοι μας προτιμούσαμε καλλιτεχνικά ψευδώνυμα για τους εαυτούς μας, όπως ένα άλλο π.χ., το Debonair… Και έτσι υιοθέτησα αυτό το παρατσούκλι, και να  που μου κόλλησε από τότε, μια για πάντα

Όπως άλλωστε «κόλλησες» και το σαράκι της Μουσικής! Διάβασα πως φταίει το DNA σου, αφού και εσύ μα και η μικρότερη αδελφή σου κληρονομήσατε την καλλιτεχνική σας φύση από τους δυο γονείς σας, τον πατήρ John και τη μήτηρ Janet…

Αμέ. Λοιπόν, η μητέρα μου ήταν δεινή σχεδιάστρια. Σχεδίαζε πατέντες. Δηλαδή κάθε που ένας εφευρέτης εφέυρε κάτι, δουλειά της ήταν να σχεδιάσει την εφεύρεση του. Όσο για τον πατέρα μου, φοίτησε ως νεαρός στην Σχολή Καλλών Τεχνών του Greenwich Village που η ειρωνεία της τύχης ήθελε αργότερα το μέρος που έμενα κι εγώ. Ήταν εμπνευσμένος, κορυφαίος καλλιτέχνης. Ζωγράφος. Με εξειδίκευση στις κηρομπογιές. Παρόλα αυτά δεν μπόρεσε να αφοσιωθεί επαγγελματικά σε αυτό, αφού προτίμησε να αφοσιωθεί στην οικογένεια του. Εμάς. Γεγονός που τον ήθελε εν τέλει να εργαστεί για την κυβέρνηση, και μάλιστα σε τομείς για τους οποίους δεν μάθαμε ποτέ το παραμικρό. Τόσο απόρρητο, που ακόμη και σήμερα αναρωτιέμαι τι υπήρξε… Εγώ σου λέω ήταν κατάσκοπος (γελά γοερά)…

Τι λες τώρα;

Κι όμως. Κάτι τέτοιο. Κάποια στιγμή δε θυμάμαι ποιος μου είπε πως υπήρξε μεταξύ άλλων επιθεωρητής οπλικών συστημάτων…

Τρομερή ιστορία! Να’σαι καλά για την ειλικρίνεια σου…

Μην το συζητάς

Όπως και να’χει, ήσουν δώδεκα χρονών του λόγου σου όταν παρακολούθησες την ιστορική ζωντανή εμφάνιση των θρυλικών The Beatles στο εξίσου διάσημο τηλεοπτικό σόου του Ed Sullivan. Και μονομιάς, το Rock’n’Roll έγινε η εμμονή σου! Κάτι μου λέει λοιπόν πως γνωρίζεις τον αντίστοιχο…προσηλυτισμό του αείμνηστου John Lennon με το που είδε αρκετά χρόνια νωρίτερα, στο ίδιο κανάλι, τον δικό του ήρωα που τον έχωσε στη Μουσική: τον Elvis Presley…

Ε, ναι, το έχω ακούσει. Και σίγουρα αντιλαμβάνομαι και τη δική του εμπειρία. Και μάλιστα ίσως ακόμη περισσότερο, αφού αφορούσε το Βασιλιά! Τον Elvis. Και τούτο γιατί για το μουσικόφιλο κοινό των λευκών, τίποτα δεν υπήρξε ουσιαστικά πριν από τον Elvis! Σκέψου λιγάκι. Έως τότε (οι λευκοί) είχαμε έναν Perry Como, μια Patty Page, έναν Frank Sinatra, και ξάφνου, να’σου ένας ατίθασος γόης που στριφογυρίζει σα δαιμονισμένος πάνω στη σκηνή που τραγουδά με ένα εντελώς πρωτόγνωρο και πρωτότυπο τρόπο που όμως, ουσιαστικά, προϋπήρχε στους μαύρους τουλάχιστον δέκα χρόνια νωρίτερα!… Απλά οι λευκοί δεν είχαν πρόσβαση στη μαύρη μουσική σκηνή…

…Λόγω του γνωστού εμπάργκο που ο έντονος τότε ρατσισμός πυροδοτούσε… Συμφωνώ απόλυτα. Μα πες μου όμως ρε συ… ΠΟΣΟ θεμελιώδης και κοσμογονική ήταν η αλλαγή και η επιδραστικότητα που προσέφεραν απλόχερα οι Τέσσερεις Φανταστικοί!… Προσπάθησε να θυμηθείς τι έπαθες κείνη τη βραδιά όταν τους πρωτοαντίκρισες…

Μα δεν χρειάζεται να προσπαθήσω καθόλου! Είναι από κείνη τη στιγμή ενσωματωμένο με το μυαλό μου… Ναι, είχα ήδη ακούσει Rock’n’Roll και πριν από αυτούς φυσικά. Όντας νιάνιαρο, θυμάμαι να τριγυρνώ τραγουδώντας ύμνους όπως τα “Hound Dog”, “Rock Island Line”… Δηλαδή έτσι μου λέγαν οι γονείς μου. Και μετά είναι απόλυτα σίγουρο πως τραγούδησα Elvis και Johnny Cash, κι ας μη το θυμάμαι ξεκάθαρα. Πάντως γύρω στα δέκα μου απέκτησα το πρώτο μου ραδιόφωνο. Το οποίο κουβαλούσα διαρκώς πάνω στο ποδήλατό μου ακούγοντας όλα όσα έπαιζαν οι τοπικοί σταθμοί. Καλλιτέχνες και συγκροτήματα δηλαδή όπως οι The Four Seasons The Beach Boys, Leslie Gore, Jan & Dean, τέτοιο στυλ. Και μου άρεσαν όλα τους.
Όμως έπρεπε να μείνω άφωνος με το που είδα τους The Beatles στην εκπομπή του Ed Sullivan ώστε να βιώσω πως παίζεται το Rock’n’Roll επί σκηνής!… Να βιώσω την πρωτόγνωρη αντίδραση του αφιονισμένου κοινού και δει, των κοριτσιών… Μιλάμε για υστερία! Για τους Beatles. Πράγμα που με ενέπνευσε ως το μεδούλι μονομιάς. Όμως. Πέρα και πάνω από αυτό, οι Beatles γέννησαν μια εντελώς πρωτοποριακή σκηνική παρουσία, και συνάμα, έναν εντελώς πρωτοποριακό ήχο! Ήταν απίστευτο… Ακόμη και αυτός καθαυτός ο τρόπος που μιλούσαν με βαριά Αγγλική προφορά ήταν αλλόκοτος για μας. Το κούρεμά τους; Άλλο πράγμα που κανείς μας δεν είχε ξαναδεί ως τότε. Όπως και τα άχρωμα κουστούμια τους. Οι μπότες τους πάλι; Μα σοβαρολογούμε τώρα;

Πες τα εσύ που θα σε «ακούσει» ο καθένας Rudi, εγώ συμφωνώ σε ΟΛΑ…

…Όσο για αυτή καθαυτή τη Μουσική που γέννησαν… Ήταν ένας μοναδικός συνδυασμός των πολυφωνικών αρμονιών που εφεύραν οι The Everly Brothers, του falsetto που εισήγαγε και επέβαλε ο Little Richard… Όμως! Το πιο σημαντικό;;; Εξαρχής συμπεριελάμβαναν πολλά ακόρντα της Jazz, ελαττωμένες εβδόμης, ενάτης… Μιλάμε για πράγματα που ποτέ δεν είχαμε συναντήσει στο Rock’n’Roll! Βάλε να ακούσεις ακόμη και τα πιο πρώιμα τραγούδια τους. “I Wanna Hold Your Hand”, “She Loves You”. Θα ανακαλύψεις ακόρντα που έως τότε κανείς rock’n’roller δεν είχε δοκιμάσει!… Γεγονός που τους προσέδιδε ένα εντελώς διαφορετικό ήχο.
Άρα λοιπόν μιλάμε για ένα μοναδικό πακέτο καινοτομιών που σου τίναζε τα μυαλά στον αέρα!…

Ακριβώς αυτό!…

…με αποτέλεσμα να αποζητώ διακαώς και μονομιάς μια κιθάρα. Όμως έπρεπε στη συνέχεια να δω και την πρώτη συναυλία της ζωής μου να παίζει, τρία χρονιά αργότερα, επί σκηνής, ώστε να αποφασίσω πως θέλω να γίνω επαγγελματίας μουσικός. Να σου εκμυστηρευτώ όμως και κάτι ακόμη για τους Beatles…

Για αυτούς μίλα έως το τέλος του Κόσμου αν θες!   

(γελά) Είχα την ευκαιρία να τους δω όταν έπαιξαν την ιστορική τους συναυλία στο Shea Stadium…

Ω Θεέ και κύριε! Έχεις αυτή την εμπειρία ζωής;;; Έχεις κρατήσει το απόκομμα του εισιτηρίου;;;

Λοιπόν άκου. Έχω την διαφημιστική καταχώρηση του σόου. Όμως εν τέλει δεν τους είδα κι ας είχα τη δυνατότητα. Η θεία μου ρώτησε εμένα και τον γιό της, τον ξάδελφό μου δηλαδή «θέλετε να πάμε παρέα;» και κείνος της είπε «μπααα, άστο μωρέ»!

Δεν είμαστε καλά μου φαίνεται!

Άστο. Θύμωσα πάρα πολύ.

Εγώ θα τον είχα…τέλος πάντων…

Ξέρω, ξέρω. Ήταν η μάνα μου λοιπόν που κάποια στιγμή αργότερα είδε μια διαφήμιση για μια συναυλία του Paul Revere & Τhe Raiders σε ένα χώρο στο New Jersey όπου ήμασταν σε διακοπές, και με ρώτησε αν θέλω να πάμε. Τους έβλεπα συχνά στην τηλεόραση σε μια πενθήμερη τηλεοπτική εκπομπή με τίτλο “Where The Action Is”. Δέχθηκα μονομιάς. Κι ας ήμουν μόνο δεκατριών χρονών. Ε, περιττό να σου πω πως ήμουν το μοναδικό αγόρι στο κοινό, ανάμεσα σε δυο χιλιάδες αφιονισμένες κοπελιές που στρίγγλιζαν ασταμάτητα!

Η κάτι σαν τη γνωστή Beatlemania…

…Ναι. Η εμπειρία αυτή ήταν τόσο έντονη για μένα που επιτόπου είπα «ΑΥΤΟ θέλω να κάνω στη ζωή μου». Και από τότε ξεκίνησε ένα ασταμάτητο παρακαλετό προς τους δυο γονείς μου ώστε να μου αγοράσουν μια κιθάρα. Ήταν το Χριστουγεννιάτικο δώρο μου! Μελετούσα ώρες. Και πήρα κάποια μαθήματα επίσης. Ήμουν ακόμη κολλημένος στους Beatles. Και να λοιπόν που το επόμενο Χριστουγεννιάτικο δώρο μου ήταν το πρώτο τους album (“With The Beatles”). Αγαπημένο μου τραγούδι από εκεί ήταν εξαρχής το “Roll Over Beethoven”. Για δες όμως που την ίδια περίοδο ο Chuck Berry είχε ένα άλλο hit στο ραδιόφωνο με τίτλο “No Particular Place to Go” το οποίο επίσης λάτρεψα. Όπως αγάπησα και το επόμενο hit single “You Never Can Tell”. Και να που μια μέρα που ξαναέλιωνα το δίσκο των Beatles παρατηρώ πως το πιο αγαπημένο μου τραγούδι είναι σύνθεση του Chuck Berry! «Ποιος διάολο είναι πια αυτός ο Chuck Berry;» φώναξα. Και την επομένη πήγα στο ένα και μοναδικό δισκάδικο της περιοχής κι ας απείχε μισή ώρα από το πατρικό μου, σε μια αγορά που κατά τα άλλα απευθυνόταν στους αγρότες. Μιλάμε για πολύ πίσω από την εποχή η φάση… Παρόλα αυτά είχαν ένα δίσκο του Chuck! Να θυμίσω πως τότε ακόμη ήταν απίστευτα δυσεύρετοι οι δίσκοι του, ειδικά οι πρώτοι του. Όμως τουλάχιστον είχε τον πρόσφατο που περιείχε και τα παραπάνω τραγούδια που άκουγα ασταμάτητα. Αυτό ήταν. Από το σημείο εκείνο και μετά, ήμουν πλέον «καταδικασμένος»! Ξεκίνησα να κουρεύω γρασίδια, για εικοσιπέντε cents το κάθε γρασίδι λέμε, αποταμιεύοντας δυο ή και τρεις μήνες για το επόμενο album του Chuck Berry… Και με το που τον αποκτούσα, τον έλιωνα μελετώντας πάνω στην κιθάρα μου. Έτσι έμαθα να παίζω κιθάρα.

…και όχι πάνω από tutorial @ YouTube σε αργή κίνηση!… Άλλες εποχές. Άρα εδώ μιλάμε για τον απώτατο μέντορά σου στην ηλεκτρική κιθάρα, σωστά;

Στην κιθάρα ναι, σίγουρα. Διότι βασικά έχω δυο μέντορες. Ο Chuck Berry μέντορας μου στην κιθάρα και μετά ο Jerry Lee Lewis στην ερμηνεία, στη σκηνική του παρουσία μα και ως Στάση Ζωής

Λογικό. Ο Little Richard δε σου έκανε αντίστοιχη «ζημιά» όπως στον Lemmy;

Κοίτα, τον λάτρεψα και αυτόν, μα μου ήταν πολύ πιο εύκολο να ταυτιστώ με τον Jerry Lee Lewis. Ο Little Richard ήταν μαύρος και ήταν ομοφυλόφιλος, άρα παρότι τον άκουγα και υποκλινόμουν, δεν μπορούσα να με φανταστώ στη θέση του όπως με τον Jerry, παίζοντας όμως κιθάρα σαν τον Chuck Berry. Ή ακόμη πιο σωστά, θέλω να παίζω την ηλεκτρική κιθάρα όπως παίζει ο Jerry το πιάνο!

Εμφανέστατο. Ήταν λοιπόν πολύ αργότερα η αγάπη σου για τον παραμορφωμένο ήχο της κιθάρας που το διάσημο fuzz pedal προσδίδει που σε ώθησε να βαπτίσεις το σχήμα σου Fuzztones?

Καταρχάς ήταν πάρα πολύ δύσκολο ακόμη το 1980 να βρεις ένα fuzz pedal. Δεν ήταν πλέον ευρείας παραγωγής. Κανείς δεν έφτιαχνε τέτοια. Μια περίοδο δυσκολευόμουν πολύ να βρω ένα, ακόμη και σε εξειδικευμένα καταστήματα μεταχειρισμένων μουσικών οργάνων και ενισχυτών. Πρέπει να πέρασαν έξη μήνες ως που να αγοράσω ένα. Όμως ναι, ήταν αυτό που με ήθελε να μας ονομάζω Fuzztones. Ο φαζαριστός ήχος είναι όπως ξέρεις αυτός που γεννιέται όταν μεταξύ κιθάρας και ενισχυτή παρεμβάλεις ένα πετάλι fuzz box. Επίσης εκείνη την εποχή υπήρχαν αρκετά σχήματα στη Νέα Υόρκη που το όνομά τους τελείωνε σε -tones: The Fleshtones, The Flecktones… Και από τη στιγμή που παίζαμε garage-punk, θα έπρεπε να έχουμε ένα «ατίθασο» και πρωτότυπο όνομα του στυλ Barking Spiders from Uranus, The Lost Cause, Chocolate Banana… και άλλα τέτοια τρελά. Παρόλα αυτά μου ακούγονταν κάπως περιοριστικά και τούτα. Σαν ένα νεωτεριστικό συγκρότημα που δεν… Έτσι αποφάσισα να έχει την κατάληξη -tones. Κι ας υπήρχαν ήδη κι άλλοι. Μα το δικό μας θα ήταν Fuzztones, αφού ήμασταν οι μόνοι τότε που ως σχήμα χρησιμοποιούσαμε τόσο έντονα το fuzz! Άρα ήταν το ιδανικό όνομα για μας. Και τηρούσε κάτι ακόμη πολύ σημαντικό: ήταν μικρό, εύηχο, ευκολομνημόνευτο και όμορφα «μαζεμένο» ως λογότυπο!  

Πράγματι. Εκ του αποτελέσματος άλλωστε, δικαιώθηκες εκατό τοις εκατό για την επιλογή σου αυτή! Επέτρεψέ μου τώρα να ζητήσω τη δική σου ιστορία για έναν κοινό γνωστό μας, αφού συγκαταλέγεται στις πιο σημαντικές κατ’ ιδίαν συνεντεύξεις μα και εμπειρίες της τριανταπεντάχρονης εξειδίκευσης μου στη μουσική φωτο-ειδησεογραφία. Τον ανεπανάληπτο Screaming Jay Hawkins!…

Ένα θα σου πω μονάχα… Από όλες τις διάσημες προσωπικότητες που έως τώρα αξιώθηκα να συνεργαστώ, ο Screaming Jay παραμένει ο πιο cool! Καταρχάς ήταν εξωφρενικά ταλαντούχος! Είχε μια από τις πιο πηγαίες φωνές όλων των εποχών. Τόσο, που ουσιαστικά δεν χρειαζόταν καν μικροφωνική!… Μιλάμε για απίστευτο τύπο. Θεοπάλαβος. Άλλωστε τι άλλο να περιμένεις από αυτόν;;; Δε σταματούσε ποτέ να κάνει φάρσες σε όσους τον περιστοίχιζαν. Και δε θα ξεχάσω ποτέ την πικρία του την πρώτη φορά που τον συνάντησα…
Μου είπε με στόμφο πως τον είχε κατακλέψει η Μουσική Βιομηχανία των Λευκών. Και γω προσπάθησα να του εξηγήσω πως και εγώ, ως λευκός, έχω πέσει θύμα της ίδιας επαναλαμβανόμενης εκμετάλλευσης αμέτρητες φορές, άρα δεν έχει να κάνει με το χρώμα και την ράτσα μας, μα με την απληστία των υπευθύνων. Είναι απίστευτα σύνηθες να σε κατακλέβουν οι διάφοροι ατζέντηδες, μανατζαρέοι, πρόεδροι πολυεθνικών δισκογραφικών εταιριών και όλη τους η φάρα.  
Από εκεί και πέρα ξεκίνησε η πολύτιμη φιλία μας. Την πρώτη φορά που τον θαύμασα επί σκηνής έπαιζε σε ένα restaurant bar / rib joint πολύ κατώτερο του καλλιτεχνικού του διαμετρήματος, μονάχος, δίχως μπάντα, με καμιά τριανταριά χαρτογιακάδες να τρώνε με τα χέρια τα παϊδάκια τους, να πίνουν τις μπύρες τους ρευόμενοι και να τον αγνοούν παντελώς…

…Μπορώ να φανταστώ… Αίσχος!

 …Ναι, ναι. Μα εγώ φυσικά τον πλησίασα σε κάθε του διάλλειμα αφού πρώτα τον απόλαυσα και τις τρεις νύχτες που εμφανίστηκε εκεί. Εξηγώντας του πως τότε ήμουν σε μια μικρή μα τίμια δισκογραφική εταιρία. Ήταν με το που είχε βγει το ντεμπούτο μας στην Midnight Records. Άσημη, εντελώς. «Μπορώ να σε φέρω σε επαφή μαζί τους ώστε να αποκτήσεις ένα δισκογραφικό συμβόλαιο, κι ας μην βγάλειθς λεφτά» του εξήγησα, «όμως θα χαίρεις παναμερικάνικης διανομής ώστε να έρθεις σε επαφή με ένα μεγάλο rock’n’roll κοινό που δεν σε γνωρίζει από τις νέες γενιές, και ποτέ δεν ξέρεις». Συμφώνησε. Μα στο δια ταύτα, τελικά η δισκογραφική αυτή ήταν ανίκανη έστω και για τα απαραίτητα, όπως π.χ. να πληρώσει τους μουσικούς που θα έπαιζαν στο δίσκο μαζί του μια μικρή προκαταβολή και δεν τα βρήκανε μεταξύ τους…

Διόλου παράλογο!

Ναι, ήταν φύσει αδύνατον. Χρειαζόταν μουσικούς ο άνθρωπος. Και έπρεπε να πληρωθούν για τη δουλειά τους. Έτσι λοιπόν τι σκέφτηκε ο ιδιοκτήτης της δισκογραφικής; Να τον φέρει ως εκλεκτό προσκεκλημένο των Fuzztones στη Χριστουγεννιάτικη παράσταση που δίναμε στη Νέα Υόρκη. Πράγμα που δέχθηκε. Τι έκανα εγώ λοιπόν; Αγόρασα μια κασέτα και την έδωσα στον ηχολήπτη της βραδιάς για να ηχογραφήσει όλο το πρόγραμμα μας που ήταν μικρό, τέσσερα μόνο τραγούδια. Όμως το αποτέλεσμα βγήκε τόσο καλό που αποφασίσαμε να το κυκλοφορήσουμε ως τον νέο δίσκο του Screamin’ Jay Hawkins!
Αποτέλεσμα; Ο δίσκος έλαβε διθυραμβικές κριτικές! Τον λάτρεψαν όλοι. Κριτικοί και κοινό. Πρέπει να διάβασα τουλάχιστον είκοσι κριτικές και όλες τους ήταν θετικές και βάλε. Όμως το πιο σημαντικό από όλα αυτά ήταν πως με αυτό τον τρόπο, ο Hawkins επανήλθε στο προσκήνιο τόσο, που άρχισε να λαμβάνει προσφορές για συναυλίες στην Ευρώπη, ακόμη και για κινηματογραφικές ταινίες, πράγμα για το οποίο ευθυνόταν κατά κύριο λόγο τούτο το δισκάκι… Από το οποίο παρεμπιπτόντως δεν πήρα ποτέ ούτε μια δεκάρα. Κι ας έφτιαξα ακόμη και το εξώφυλλο του. Όμως το καταχάρηκα!

Μα ανέστησες ένα Ζωντανό Θρύλο, τιμή σου και καμάρι σου!

Για αυτό το έκανα. Μόνο και μόνο για να βοηθήσω τον Jay. Και ουδέποτε το μετάνιωσα φυσικά, αφού το καταχάρηκε και κείνος! Απέκτησε ξανά μια δεύτερη καριέρα έως το θάνατό του…

…πριν τον οποίο είχα την υπέρτατη τιμή και χαρά να πάρω -συγκυριακά- την τελευταία συνέντευξη της ζωής του!… Είμαι εγώ που του κάνω τις ερωτήσεις που απαντά στο ντοκιμαντέρ “I Put A Spell On Me” (2001) του αείμνηστου Νίκου Τριανταφυλλίδη κι ας μη φαίνομαι στο πλάνο. Εμπειρία Ζωής. Μιλάμε για έναν… Αγαθό Γίγα!

Απολύτως! Αυτό ακριβώς! Απλά μην έκανες το λάθος να τον νευριάσεις… Για παράδειγμα, σαν και κείνο που του έκανα μια φορά επί σκηνής οι The Drifters. Πού άθελα τους φυσικά, κλείδωσαν το φέρετρο που χρησιμοποιούσε κατά κόρον επί σκηνής ενώ αυτός βρισκόταν μέσα του!

Αν είναι δυνατόν!

Ναι. Μόνο που δεν τους έσπασε στο ξύλο. Όμως ναι. Κανονικά ήταν ένας απίστευτα γλυκός, τρυφερός και φιλικός άνθρωπος

Αυτό εισέπραξα εγώ και με το παραπάνω. Στο μεζεδοπωλείο «Αλεξάνδρα», στην καρέκλα δίπλα του, έζησα τρεις ανεπανάληπτες ώρες… Πηγαίας Αρχοντιάς… Να σε ρωτήσω τώρα κάτι πιο προσωπικό. Ας υποθέσουμε πως δεν γεννιόσουν ο Rudi Protrudi. Ποιος θα ήθελες να είσαι από όλους αυτούς που έγραψαν τη δική τους ιστορία στο ρου του ανθρώπινου γένους και γιατί;

(γελά) Επέτρεψε μου να ομολογήσω καταρχάς κανένας από αυτούς. Νιώθω πολύ ευτυχισμένος που είμαι Εγώ…

(γελώ) Καταπληκτική απάντηση! Κατανοητότατο.

Κοίτα, είναι πολλοί αυτοί που θαυμάζω βαθιά. Όμως την ίδια στιγμή, δε μπορώ να πω πως θα ζούσα ευχάριστα τη ζωή τους… Λατρεύω τον Jim Morrison. Όμως δε θα ήθελα με τίποτα να πεθάνω στα εικοσιεπτά μου!… Λατρεύω τον Jerry Lee Lewis. Μα υπήρξε ένα πάρα πολύ βασανισμένο άτομο που πάλευε με την Μουσική του Διαβόλου και την κόλαση την ίδια. Παρότι δε σταμάτησε ποτέ να ροκάρει. Ο Iggy. Αγαπώ τον Iggy μα ουδέποτε θα κατέστρεφα το σώμα μου, ποτέ δεν θα αφηνόμουν οριακά στον εθισμό των ναρκωτικών. Άρα λοιπόν θα έλεγα πως είμαι πολύ ευτυχισμένος που είμαι ο εαυτός μου.   

Ειλικρινά δεν έχω λόγια για αυτή σου την απάντηση, είσαι απλούστατα πολύ τυχερός! Μια άλλη υποθετική ερώτηση τώρα. Ξαφνικά, η Μουσική εκλείπει μια για πάντα από τον κόσμο αυτό!… Ποια θα ήταν η αντίδρασή σου;

(παύση δευτερολέπτων) Για να είμαι ειλικρινής, δε θα είχα πλέον το παραμικρό ενδιαφέρον για τούτη τη Ζωή. Σοβαρά τώρα. Η Μουσική είναι πάνω από όλα για μένα. Θα μπορούσες να πεις λοιπόν πως είναι η μια και μοναδική μου Θρησκεία. Ασχολούμαι συνεχώς με τη μουσική, με κάθε μα κάθε τρόπο. Ακόμα και όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι, ακούω ένα τραγούδι στο κεφάλι μου. Δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτό… Ακόμα και όταν ονειρεύομαι, ονειρεύομαι ότι παρακολουθώ μπάντες, ή είμαι σε μια και παίζω. Βλέπω ακόμη και κάποια περίεργα όνειρα με ανθρώπους που δε με ενδιαφέρουν. Τις προάλλες για παράδειγμα τζαμάριζα με τους Grateful Dead που δεν είναι του γούστου μου. Μα ακούω σχεδόν τα πάντα. Τα γούστα μου είναι απίστευτα ανοιχτά. Δεν ακούω μόνο garage rock. Την ίδια στιγμή μου αρέσει ο Frank Sinatra, η Julie London και ο Dean Martin. Μου αρέσει η Blues, η Country.  

(Τέλος ‘Α Μέρους)

THE FUZZTONES / THE SNAILS : Παρασκευή 24 Νοεμβρίου, ΚΥΤΤΑΡΟ