You are currently viewing MICHAEL McKEEGAN: “The Noble Priest of Evil”

MICHAEL McKEEGAN: “The Noble Priest of Evil”

Μην σε ξεγελά το ψευδώνυμό του. Ο Michael “Evil Priest” McKeegan είναι από τους πιο καλόκαρδους και λαλίστατους μπασίστες του ντουνιά! Απλά, παραμένει συγχρόνως και ένας από τους πιο ατίθασους επί σκηνής, προσδίδοντας στους Ιρλανδούς Therapy? μια ακόμη γερή δόση λατρεμένης και ιδρωμένης απειθαρχίας…
Εν αναμονή της νέας τους απόβασης στο Gagarin 205 το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου, δες τον εδώ που αραδιάζει ανείπωτες και οπαδικές κουβέντες.
(tickets: https://www.ticketmaster.gr/showEventInformation.html?idEvent=2006392)

Συνέντευξη από το Χρήστο Κισατζεκιάν

Παρότι έχουμε υπάρξει συνδαιτυμόνες όταν παίξατε στην Τεχνόπολη το Μάϊο του 2007, επέτρεψε μου καταρχάς να επανασυστηθώ, μιας που έχουμε τρία κοινά στοιχεία: είμαι κι εγώ μπασίστας σε hard & heavy σχήματα και μάλιστα ένα από αυτά είναι το μόνο συγκρότημα εκτός των Therapy? που γνωρίζω προσωπικά να έχει στο τέλος της επονομασίας του ερωτηματικό! Μας λέγανε What’s The Buzz? Michael…

“Γειά σου Chris, καλά μου φάνηκε λοιπόν πως ήξερα τη φάτσα σου στο WhatsApp… Σοβαρολογείς τώρα;”

Κι όμως. Θα στο φέρω στο soundcheck δώρο! Και φαντάζομαι γνωρίζεις και συ το ομώνυμο τραγούδι της φημισμένης (και λατρεμένης!) Rock Opera “Jesus Christ Superstar”…

“Φυσικά τη γνωρίζω, τι λες τώρα; Λαμπρά!”

Αλήθεια, έχεις συναντήσει εσύ μήπως τόσες δεκαετίες κάποιο άλλο σχήμα με ερωτηματικό στο τέλος;;; Εγώ, ποτέ…

“Όχι, δεν ξέρω. Απλά θυμάμαι κάποιο να έχει θαυμαστικό… Κάτσε! Τώρα θυμήθηκα. Στην Αγγλία νομίζω υπήρχε ένα σχήμα Χριστιανικού Rock στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 που λεγόταν Delirious?. Με ερωτηματικό στο τέλος. Και μάλιστα αν δεν κάνω λάθος, ήταν αρκετά “μεγάλοι” στο χώρο τους στο Ηνωμένο Βασίλειο. Βέβαια δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμη (σ.σ.: το έψαξα, διαλύθηκαν το 2009)… Όμως ακόμη και αν υπάρχουν και αυτοί, και πάλι, είμαστε μονάχα τρεις Χρήστο! (γελά)”

(γελώ) Αυτά είναι! Άρα να φανταστώ θυμάσαι την ανεπανάληπτη ερμηνεία του τιτάνιου Ian Gillan στην Θεατρική εκδοχή της όπερας αυτής…

“Εννοείται! Μάλιστα άκου να δεις σύμπτωση… Το έπαιξε η τηλεόραση εδώ τα Χριστούγεννα! Και κάποιοι από τους φίλους μου δεν το είχαν ξαναδεί, οπότε τους εξήγησα πόσο “τρελό” και “εξωπραγματικό” ήταν για την εποχή του. Και παραμένει ασυνήθιστα εκκεντρικό μέχρι σήμερα!… Φαντάσου πως το έβλεπα λοιπόν όταν ήμουν πιτσιρικάς, τότε που ακόμη ήταν πρόσφατη η κυκλοφορία του… Τα σκηνικά είναι θεότρελα. Άρα, ναι. Είναι μια εντυπωσιακότατη δουλειά αν σκεφτείς μάλιστα πως τότε, ούτε οι Η.Π.Α. δεν είχαν ακόμη στα χέρια τους την τεχνολογία C.G.I. (σ.σ.: Computer Generated Imagery, ήτοι εφέ γραφικών υπολογιστή σε κινηματογραφικές ταινίες)!”

Όπως το λες! Όπως θυμάσαι βέβαια σε τούτη τη μεταγενέστερη κινηματογραφική εκδοχή στη θέση του Ian Gillan τραγουδούσε ο επίσης κορυφαίος Ted Neeley…

“Βέβαια!”

…Τέλος, το τελευταίο μας κοινό χαρακτηριστικό που χρησιμοποιώ ώστε να εκμαιεύσω από σένα πρωτότυπες πληροφορίες, είναι πως και οι δυο μας γράφουμε σε μουσικά έντυπα, αφού και συ είσαι συντάκτης του αγαπημένου μου “Bass Guitar Player”.

“Ναι, ναι, βεβαίως, απλά αυτό δεν συμβαίνει δυστυχώς πλέον…”

Σοβαρά; Για ποιόν λόγο αν δε σε ενοχλεί που ρωτώ;

“Ναι, ναι. Σίγουρα συνέβαλε σε αυτό και η πανδημία του Covid-19 που ελάττωσε δραματικά τις πωλήσεις του εντύπου. Γεγονός που οδήγησε την εκδοτική να περιοριστεί σε μια ηλεκτρονική μορφή πλέον… Για μια περίοδο έγινε κάτι σαν μια σύντηξη του περιοδικού αυτού με το “Guitar World”, που όμως δεν κράτησε πολύ. Ως εκ τούτου, αρκετοί από τους συνεισφέροντες απολυθήκαν, ή πιο σωστά, ξαφνικά “περίσσευαν” από τη στιγμή που οι ανάγκες ύλης μειώθηκαν…”

…Κρίμα…

“Κρίμα, εννοείται. Διότι ήταν σε κυκλοφορία πάρα πολλά χρόνια. Και τρελαινόμουν να γράφω άρθρα για αυτό. Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία, και για μένα προσωπικά μια διαφορετική εμπειρία”

Φυσικά. Όμως Τα Πάντα Ρει, όλα αλλάζουν…

“Ακριβώς. Τα πάντα γύρω μας αλλάζουν διαρκώς. Όλα έχουν ένα τέλος. Και νέες προοπτικές ξεκινούν. Έτσι πάει. Και είναι για καλό”

Πράγματι. Το έχω βιώσει και εγώ αυτό αρκετές φορές… Είμαι αρκετά μεγαλύτερος σου ξέρεις. Γεννήθηκα το 1966.

“Τι λες τώρα; Εύγε. Διότι εσύ έχεις αποκτήσει λόγω ηλικίας εμπειρίες της Χρυσής Εποχής της rock! Τα ‘70’ς, όπως και τα ‘80’ς. Ενώ εγώ ίσα που πρόλαβα τα ‘80’ς και την έψαξα λιγάκι μεγαλώνοντας και με τα ‘70’ς, μα δεν είναι το ίδιο… Εσύ προφανώς άκουγες όλα αυτά τα καταπληκτικά άλμπουμ με το που κυκλοφορούσαν! Μπήκες από νωρίς στη Μουσική;”

Ήμουν παραπάνω από τυχερός από ότι περιγράφεις Michael, διότι ο κατά δέκα μισό χρόνια μεγαλύτερος αδελφός μου με πότισε με όλα όσα εκείνος είχε «ρουφήξει» και από την προηγούμενη Χρυσή Δεκαετία των ‘60’ς. Από την ώρα που γεννήθηκα, άκουγα καθημερινά την αφρόκρεμα της εποχής: Beatles, Cream, Hendrix, Santana, Simon & Garfunkel, Jethro Tull…

“Ουαου, πράγματι, ήσουν ακόμη πιο τυχερός με τέτοιον αδελφό! Πιστεύω πως αυτά τα χρόνια είναι για τον καθένα από εμάς, όχι μόνο για σένα και για μένα, καθοριστικότατα. Ας πούμε από τα δέκα, έντεκα σου χρόνια έως και τα εικοσιπέντε σίγουρα, ακούς για πρώτη φορά ότι καινούργιο βγαίνει και ανακαλύπτεις στη γέννησή τους αγαπημένα ακούσματα… Εσύ, δεν ξέρω, τους Black Sabbath για παράδειγμα, σωστά; Κι εγώ αντίστοιχα λόγω ηλικίας τους Slayer, τους Metallica, και σου φεύγει το κεφάλι!
Η επιρροή μεγάλη και το αντίκτυπο τους πάνω σου είναι τεράστιο. Και πρέπει να νιώθουμε πολύ τυχεροί που ζήσαμε τέτοιες στιγμές. Ανακαλύπτοντας όλες αυτές τις διαφορετικές προσεγγίσεις της σύγχρονης Μουσικής. Έτσι λοιπόν η δική μου η καρδιά βρίσκεται εκεί, στην «ουρά» των ‘70’ς, σε όλα τα ‘80’ς  και εν τέλει τις απαρχές των ‘90’ς όπου πλέον ήμουν μεγαλύτερος. Και όλα αυτά υπήρξαν τα θεμέλια μου.  

Για να ακούσω λοιπόν: πώς πάει η «Θεραπεία» σας αυτό το διάστημα;

“Μια χαρά θα έλεγα. Ειδικά το 2023 ήταν φανταστικό για μας. Με ένα νέο άλμπουμ στα ράφια με γενικό τίτλο “Hard Cold Fire” όπως ξέρεις, και μια πετυχημένη περιοδεία στην Ευρώπη όπως και συμμετοχές σε διεθνή Φεστιβάλ… Και να που ξεκινάμε ξανά περιοδεία τον Φεβρουάριο σε Ελλάδα, Τουρκιά και πίσω στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά…»

Μα ναι, ανυπομονούμε! 10 Φεβρουαρίου θα με δεις ξανά μπροστά σου, κάτω, στα photo pits!…

“Και μεις ανυπομονούμε, ναι, όλα καλά! Με μοναδική εξαίρεση πως με ταλαιπωρεί ένα αναθεματισμένο κρυολόγημα εδώ και μέρες, μα θεωρώ πως θα έχει παρέλθει σε λίγες ακόμη μέρες»

Αμήν, περαστικά σου! Είμαι σίγουρος πως ονομάσατε το σχήμα αυτό έτσι, θέλοντας να υποδηλώσετε πως η Μουσική είναι ίσως η πιο αποτελεσματική μέθοδος ψυχοθεραπείας για τον σύγχρονο άνθρωπο των μεγαλουπόλεων… Όμως μπορεί να κάνω λάθος…

“Ναι. Βέβαια. Περάσανε πολλά ονόματα από το τραπέζι, όμως ήταν αυτό περισσότερο από όλα που αντικατόπτριζε όσα μας δίνει απλόχερα η Μουσική. Νιώθαμε πως με αυτό γίνεται προφανές πως αυτός είναι ο τρόπος μας να θεραπευόμαστε… Ο καθένας έχει τους δικούς του τρόπους ώστε να αντιμετωπίζει το stress της σύγχρονης καθημερινότητας. Άλλος ασχολείται έντονα με τον Αθλητισμό, άλλος τρέχει σε Μαραθώνιους, άλλος κατεβάζει δυο μπουκάλια vodka στην καθισιά του… Είναι χίλιοι-δυο οι τρόποι. Και εν τέλει ήμασταν τυχεροί που μεγαλώσαμε στην Βόρεια Ιρλανδία που ήταν μαύρα σκατά ειδικά στα ‘70’ς και στα ‘80’ς όπου όσα έβλεπαν τα μάτια μας μας εξόργιζαν…τόση αδικία ολούθε. Και την ίδια μέρα μπαίναμε σε ένα κοινό υπόγειο δωμάτιο με φίλους ομοϊδεάτες και βγάζαμε το άχτι μας δημιουργικά… Οπότε ναι, τούτο το όνομα ήρθε και έδεσε μονομιάς»

Πράγματι! Γνωρίζω βεβαίως την ιστορία για το πώς προέκυψε το ερωτηματικό στο τέλος: από τον Andy που δούλευε με Letraset και απλά δεν υπολόγισε σωστά τα κενά, αφήνοντας παραπάνω χώρο στο τέλος της λέξης. Οπότε προσέθεσε και ένα ερωτηματικό για να ζυγίσει το λογότυπό σας…

“Ναι, ισχύει εκατό τοις εκατό. Όταν συμβαίνουν τέτοιες συμπτώσεις, εμείς εδώ τις αποκαλούμε «ευτυχή ατυχήματα»! Σκέφτεσαι «κοίτα να δεις που κάτι αρνητικό κατάντησε εν τέλει θετικό». Άρα λοιπόν μπορούμε να πούμε πως ήταν γραφτό μας να αποκτήσουμε το ερωτηματικό στο logo μας”

Έτσι. Αλήθεια, ποιος σε βάπτισε Evil Priest και πότε; Ήταν και αυτό μήπως άλλο ένα «ευτυχές ατύχημα»;

“Μεγαλώνοντας δίπλα σε ένα μικρότερο και έναν μεγαλύτερο αδελφό, μα με μικρή διαφορά ετών μεταξύ μας, αποκτήσαμε κοινά γούστα στην Μουσική. Έτσι λοιπόν είχαμε ανέκαθεν μια μπάντα να παίζουμε παρέα. Ουδέποτε φτάσαμε σε επαγγελματικό επίπεδο, μα ασχολούμασταν διαρκώς ως ερασιτέχνες μουσικοί. Σε κάποια φάση μπήκαμε λοιπόν στα βαθιά παίζοντας κομμάτια των Iron Maiden, Motörhead, Sabbath και λίγο μετά πιάσαμε τους Venom και τους πρώιμους Slayer, για να περάσουμε εν τέλει σε ακραία σχήματα όπως οι Napalm Death & Carcass. Στο grind core και το death metal. Γνωρίζω πως τα δυο τελευταία σχήματα δεν είναι τα κατάλληλα παραδείγματα  ώστε να σου δώσω να καταλάβεις πόσο πολύ μας ενδιέφερε η Μουσικότητα όσων παίζαμε (γελά), μα έτσι ήταν. Όπως μας ενδιέφεραν σταδιακά πολύ και οι στίχοι. Και οι περισσότεροι από αυτούς ήταν σατανικοί. Ειδικά στους Venom. Μας άρεσε! Κι ας το θεωρούσαμε κάπως γραφικό και αστείο όλο αυτό. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να ονομάσουμε το σχήμα μας Evil Priest. Ώστε να υιοθετήσουμε τέτοιου είδους στίχους, αφού είναι συγχρόνως λυρικά διασκεδαστικοί και εύκολοι στην σύλληψή τους. Ξέρεις, στίχοι σε φάση (σ.σ.: ξεκινά και τραγουδά σε black metal style) “…the Black Mass is happening tonight / we will go on worship the dark/ oh Lord…” (σ.σ.: γελάμε κι δυο). Ήταν τόσο διασκεδαστικό όλο αυτό και συνάμα τόσο εύκολα ως διαδικασία. Άσε που όλοι μας τότε λατρεύαμε τις ταινίες τρόμου…»

Άλλο ένα κοινό μας το λοιπόν!…

“Ναι, και ειδικά εκείνες της Hammer Horror”

Ανυπέρβλητες, έτσι απλά!

“Ναι. Και μετά ακολούθησαν όλες εκείνες των ‘80’ς που νοικιάζαμε διαρκώς από τα video clubs, οι αιματηρές… Και έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να ονομάσουμε στο σχήμα μας Evil Priest. Μεγάλη πλάκα. Οι τρεις μας. Και να που έγινα εγώ ο Evil Priest, αφού μεταξύ άλλων ήμουν και ο τραγουδιστής. Και μετά, όταν έκανε τον κύκλο του όλο αυτό και εξασθενούσε, βρέθηκα να παίζω με τους Therapy? όπου μου έμεινε ως παρατσούκλι, ως ένα είδος αστείου που με ακολουθεί από τότε…”

Μάλιστα. Διάβασα πως για το ότι είσαι σήμερα το μόνο ιδρυτικό μέλος των Therapy? μαζί με τον Andy, φταίει ο συμμαθητής σου Fyfe Ewing που σου έδωσε την κασέτα με τα τέσσερα τραγούδια. Του το ξεπλήρωσες με τον τρόπο σου ως φίλος;

“Κοίτα, δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να του δώσω μια ανάλογη ευκαιρία με αυτή που μου έδωσε τότε αυτός η αλήθεια είναι… (γελά). Πάντως έχε στο νου σου και το εξής: στο Larne, της Βόρειας Ιρλανδίας, το 1989, υπήρχαν ελάχιστοι μπασίστες που γνώριζαν τη μουσική των Sonic Youth, των Napalm Death, των Slayer και των Motörhead!… Άρα υποθέτω πως ίσως ήμουν ο μοναδικός στην περιοχή που είχε δικό του μπάσο, γεγονός που μου χάρισε αυτή την μοναδική πρόσκληση (γελά ξανά). Έτσι λοιπόν θα έλεγα πως δεν το έκανε αυτό επειδή ήθελε να είναι καλός απέναντί μου, ή να μου δώσει αυτή τη μεγάλη ευκαιρία… Μάλλον θα σκέφτηκε «ρε συ, ποιος είναι αυτός εκεί με το μπάσο;;; γιααα να του μιλήσω μπας και φτιάξουμε τη μπάντα». Καταλαβαίνεις…”

Καταλαβαίνω, οκει (γελώ)… Τα λέτε καθόλου πλέον;

“Όχι, χαθήκαμε εντελώς. Έχουμε να τα πούμε από τότε που αποχώρησε από τη μπάντα. Παρότι δε θα έλεγα πως συνέβη κάτι πολύ άσχημο, παρόλα αυτά, έφυγε αφήνοντας πίσω του ένα είδος κακής ατμόσφαιρας αφού όταν μας το ανακοίνωσε, ήμασταν εν τω μέσω μια πετυχημένης περιοδείας μας με πολλές ημερομηνίες, μα παρόλα αυτά, εκείνος απλά εξαφανίστηκε άχαρα. Αυτό ήταν. Τέλος. Από το πουθενά. Και σκέψου πως εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ακόμη ούτε το ίντερνετ, ούτε τα κινητά τηλέφωνα, άρα ήταν πάρα πολύ δύσκολο να εντοπίσεις κάποιον, άρα απλά το δεχθήκαμε και προχωρήσαμε παρακάτω… Όμως μη παρεξηγηθώ. Θα χαιρόμουν πολύ να τον δω ξανά! Στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει πάντοτε η ελπίδα να πέσω πάνω του κάποια στιγμή δίχως να το σχεδιάσουμε, μέσα σε ένα super market, οπουδήποτε, τυχαία, αφού πλέον δε ζει εδώ μα έρχεται πού και πού να δει τον πατέρα του που μένει δίπλα μου. Μακάρι. Κάναμε τόσα πολλά όμορφα πράγματα μαζί, περάσαμε τόσο όμορφες στιγμές παρέα, άρα πολύ θα το χαρώ”

Αντιληπτό, σου το εύχομαι ολόψυχα. Προετοιμάζοντας το ερωτηματολόγιο μου ενδελεχώς, έμαθα και κάτι άλλο που με εξέπληξε: ανάμεσα σε όσα σχήματα συνοδέψατε στις περιοδείες σας στις Η.Π.Α. ήταν και οι λατρεμένοι μου Kings X! Πολύ θα ήθελα λοιπόν να μοιραστείς μαζί μας την προσωπική σου άποψη για αυτούς. Κατά την ταπεινή μου άποψη, πρόκειται για μια Dream Team! Ειδικά ο υπέρλαμπρος Doug Pinnick είναι για μένα φαινόμενο μοναδικό… Εξωγήινος! Και ως μπασίστας, και ως συνθέτης, στιχουργός, μα και ως ερμηνευτής. Όμως είναι η δική σου γνώμη που μετρά…

“Ε, λοιπόν, δηλώνω κι εγώ απερίφραστα μεγάλος οπαδός του Doug”

ΠΟΣΟ χαίρομαι!

“Λατρεύω Kings X. Ο πρώτος τους δίσκος, αν δεν κάνω λάθος λέγεται “Out Of This Silent Planet” (σ.σ.: μνημειώδες!), είναι απλά ανεπανάληπτος. Θυμάμαι τι συνέβη όταν πρωτοκυκλοφόρησε. Το έζησα κι εγώ. Μας τίναξε τα μυαλά στον αέρα από το πουθενά λέμε…”

Έτσι, πες τα εσύ για να μην τα λέω εγώ!…

“… Μα ήταν τόσο άψογο από κάθε άποψη! Ήταν τόσο καλογραμμένο. Τόσο καλοπαιγμένο. Τόσο άρτιο. Και συνάμα, τόσο μα τόσο γεμάτο συναισθήματα… Δεν υπήρχε τότε κάτι παρόμοιο… Κανείς δεν έγραφε και δεν έπαιζε με αυτόν το μοναδικό τρόπο. Και κάτι που δεν αναφέρεται δυστυχώς εκεί έξω είναι το πόσο μα πόσο επηρέασαν όλη τη σκηνή του Seatle, τη σχολή του grunge και τις μπάντες που ακολούθησαν μερικά χρόνια αργότερα! Διότι ναι μεν προέρχομαι από τα riffs της grunge ηλικιακά, όμως παραμένω λάτρης της Μελωδίας, και τούτοι εδώ ήταν μια από όλα: ολίγη από metal όπως πολλές Αμερικάνικες μπάντες της εποχής, μα την  ίδια στιγμή δημοφιλής pop ώστε να παίζεται στο MTV. Άρα ναι, θεωρώ πως έχεις απόλυτο δίκιο. Είναι ιδιαίτερα μοναδική μπάντα! Δεν προλάβαμε να κάνουμε πολλά σόου μαζί τους, όσα κάναμε π.χ. με τους Rollins Band, και δε θα έλεγα πως καταφέραμε να τα π(ι)ούμε με τους Kings X όσο θα ονειρευόμασταν αφού κατέφθαναν λίγο πριν την κάθε τους εμφάνιση στο συναυλιακό χώρο… Όμως πραγματικά ήταν εντυπωσιακοί επί σκηνής!… Τεράστιος ήχος από τρία μονάχα άτομα. Και απίστευτες πολυεπίπεδες φωνητικές αρμονίες όπως ξέρεις. Παρόλα αυτά δεν έχω ακόμη προλάβει να τσεκάρω το τελευταίο τους άλμπουμ (σ.σ.: “Three Sides Of One” – 2022)…”

Είναι από τα καλύτερα τους των τελευταίων χρόνων, μα δεν ακουμπά τα παλαιά τους μεγαλεία για να είμαστε ειλικρινείς ως αμετανόητοι οπαδοί τους.
Να φανταστώ πάλι πως το καταευχαριστηθήκατε να έχετε καπετάνιο στην κονσόλα μετά από τόσα χρόνια τον Chris Sheldon για την ηχογράφηση του πολύ πρόσφατου “Hard Cold Fire”…

“Δεν το συζητώ καν. Ο Chris είναι μοναδικός. Ταιριάζουμε απόλυτα μεταξύ μας. Και η αίσθηση του χιούμορ του είναι ανεπανάληπτη. Συνάμα έχει μια απίστευτη ικανότητα να αναγνωρίζει τυχόν ομοιότητες με κάτι που, είτε έχει ήδη ηχογραφήσει στο παρελθόν, είτε έχει ακούσει εκείνος κάποτε, κι ας μην σου έχει περάσει εσένα από το μυαλό… Και σου λέει «ναι, ξέρεις, μια χαρά ακούγεται, μα μοιάζει με αυτό, μοιάζει με εκείνο» κ.λ.π. (σ.σ.: γελά γοερά). Είναι πάρα πολύ καλός. Ο τρόπος που ηχογραφεί το σχήμα μας είναι πραγματικά ξεχωριστός. Έχει χάρισμα. Έχουμε περάσει ως σχήμα πάμπολλους παραγωγούς σε πάμπολλες περιστάσεις. Και ναι, ακούς τα τύμπανα καλύτερα εδώ. Και ακούς τις κιθάρες καλύτερα εκεί…

Όμως ο Chris έχει μια δική του «θετική ενέργεια» ως άκρως θετικό πλάσμα, προσόν που σε κάνει να θες να τον κάνεις παρέα! Καταλαβαίνεις τι εννοώ αφού παίζεις μουσική. Κάποιες φορές δουλεύεις με έναν παραγωγό και νιώθεις πως ζεις ένα διαρκές παιχνίδι του μυαλού όπου ο τύπος αυτός προσπαθεί να σε «γαμήσει» εκμαιεύοντας ένα συγκεκριμένο τρόπο παιξίματος από εσένα… Ενώ ο Chris ξέρει ξεκάθαρα τι αποζητά και θέλει, πράγμα που γουστάρω πολύ αφού με κάνει να νιώθω αυτοπεποίθηση, με κάνει να παίζω καλύτερα μες το studio. Και πάνω από όλα, με τον Chris νιώθω ελεύθερος να πω ακόμη και την πιο ηλίθια ιδέα χωρίς να φοβάμαι πως θα πει «ω Θεέ μου, αυτό είναι ηλίθιο». Αντιθέτως θα σου πει «μέσα, για να το δούμε μια στιγμή» ακόμη και εάν εν τέλει αποφασίσουμε όλοι πως ήταν πράγματι άκυρη ιδέα… Είναι αυτό που λέμε Ανοιχτόμυαλος! Και αυτό τον θέλει μέλος της ομάδας των Therapy? εδώ και δεκαετίες”

Concert photos copyright where mentioned by Chris Kissadjekian